ویتامین C ( یک ویتامین محلول در آب) برای سنتز و نگهداری کلاژن و مواد داخل سلولی بافتهای بدن، عروق خونی، غضروف، استخوان ها، دندان ها، پوست و تاندون ها ضروری می باشد. برای ترمیم زخم و مقاومت در برابر عفونت لازم است. آنتی اکسیدانی قوی و عامل احیاء کننده اساسی برای بسیاری از فعالیت های آنزیمی سلول و فرآیندهای نقل و انتقال الکترون می باشد. در متابولیسم کربوهیدرات ها، تبدیل اسید فولیک به اسید فولینیک، متابولیسم فنیل آلانین و تیروزین و در حفظ تون و یکپارچگی عروق نقش مهمی ایفاء می کند. از آنجایی که بدن انسان قادر به سنتز ویتامین C نمی باشد، بنابراین باید آن را به صورت روزانه و از منابع خارج از بدن تامین نماید.
در پیشگیری و درمان اسکوروی، به عنوان آنتی اکسیدان در فرمولاسیون فرآورده های دارویی و صنایع غذایی، همراه با دفروکسامین در درمان تالاسمی (به منظور افزایش خاصیت شلات کننده دفروکسامین)، در فقر آهن به منظور افزایش جذب گوارشی آهن، مت هموگلوبینمی و نیز برای اسیدی کردن ادرار بکار می رود. همچنین گفته می شود در موارد زیر نیز این ویتامین می تواند موثر باشد، اگر چه باید مطالعات بیشتر برای اثبات این گفته صورت گیرد:
آلزایمر، آترواسکلروز، سرطان، سرماخوردگی، ترومبوسیتوپنی، پره اکلامپسی، بهبود زخم، آسم